Bu artık bir "görev" değil

Kaç gündür şehit haberleri. Bitmeyen savaş. Özgürlük adına kimisi savaşıyor. Kimisi ölüyor. Evet "görev"lerini yaptılar. Genç yaşta ölmek bir görevin bir parçası ise, o kadar iyi yaptılar ki görevlerini artık bu yeryüzünde kimse için bir görevleri kalmadı. Kendileri için bile. Hayalleri ve gelecekleri yok artık onların. Çünkü "görev"lerini yaptılar. Artık onlar bu toprakları kurtarmak için savaşmıyorlar. Demokratik yollarla çözülemeyen bir sorunun şiddete başvurularak çözülmesi söz konusu. Onlar da bu demokrasisizliğin, bu çıkmazın, bu kavganın kurbanı. Milliyetçilik iğrenç bir biçimde tırmanıyor. Bir tarafta ben askerdeki sevgilimle konuşuyorum telefonda. Duyuyorum telefon kulübelerinde erkek sesleri birbirine karışıyor. Karışan seslerin arasında Kürtçe konuşanlar da var. Askerlik yapıyorlar beraber. Sonra bir Türk bir Kürt'ü öldürüyor, bir Kürt bir Türk'ü. Annelerin yüreği kan ağlıyor. Ne uğruna ölüyorlar? Hangi amaç için? 19'unda ölmemeli insan. Bence bu Başbuğ'un söylediği gibi bir "görev" değil. Ben bunun durması gerektiğine inanıyorum. Bir çocuk kaç yılda yetişiyor? Biz kaç yıllık ağaçları kesmeyi seviyoruz, çocuklar da ölsün varsın. Bir anne binbir çileyle büyüttüğü, kokusunu içine çektiği evladını ne uğruna kaybediyor?

Devletimiz demokrasiden bahsetmeye devam ededursun. Her şey soyut. Ölüm gerçek. Ve hepsinden daha gerçeği o anaların yüreğindeki kor. Ve hepsinden daha gerçeği şu sorunun cevaplanamaması: Yıllardır bu ülkede varolan bu savaş ateşin düştüğü yeri yakmasına sebep olduğu halde neden devam etmek zorunda? Neden biz buna hala bir "görev" olarak bakıyoruz?

Ben bir ana olsam, ah ben bir ana olsam...