Ana içeriğe atla

Kabak Çıtması

Bazen içim içime sığmıyor
Kime dönsem bilmiyorum.
Hep kulaklarımda tekrarlıyor: "onun kendisine hayrı yok ki"
Evi bok goturuyor, dolapta bir sey yok, kıyafetler dağınık,
4 kazağım var onları dönüşümlü olarak giyip duruyorum,
iki pantolonum var böyle işte
Bir lokma bir hırka çok güzel yaşıyorum
Paper yazmam gerekiyor yazmıyorum
Bir prenses gibiyim, hayat boyle devam edecek zannediyorum
Tahmin etmiyorum bir gün bir yoksulluk gelecek
Bir gün bu siyaset bizim de başımıza vuracak
Bir gün çocuklarımız kötü bir dünyada gaz maskesiyle gezecek
Bunları düşünüyor düşünüyor susuyorum
İçim içime sığmıyor
Sevsem sever miyim
Unutsam unutur muyum bilmiyorum.
Etrafımda bir çin seddi var
Git git bitmiyor
Duvarlarımı aşamıyorum
Garip bir şekilde tatlı bir hayat yaşıyorum
Ama tadını almıyorum
Hissizlikten yahut takatsizlikten
Yahut düşüncesizlikten
Yalvarıyorum dostlarıma
Hatrımı sorun ama cevabım hep aynı
Siz de mi biliyordunuz ben bilmeden önce?
Neden herkes her şeyi benden önce biliyordu?
Ben hep geç kalıyorum toplantılara ve kaçırıyorum ana tartışmaları
Anneannem bile daha iyi takip ederdi benden okuduklarını
Şaşırıyorum
Bu beyin nasıl eskimiş
Nasıl ısrarcıymış
Bu kalp ne dayanıklıymış
Bu kalp ne saçmaymış
Şaşırıyorum
Hele ki hala şaşırıyorum
Annecim benim rüyalarımda sana hep
Kabak çıtması yaptırıyorum.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ingmar Bergman - Scenes from a Marriage (1973)

Sometimes it is too much love that we do not know what to do with it. Use it for good purposes or bad purposes. What kind of reaction does our body and mind give to too much love? Or let's say when a feeling is too much what is its difference from the other extreme feelings such as jealousy, hate, passion and wanting to possess a person? It is very hard to distinguish in a relationship, in a marriage, between men and women who plays (acts) more and who is more real. Who can understand who is lying less and who is more honest? The answers to these questions are never given. But one thing can be said about the extreme feelings: They do not contain so much empathy and compassion. And there are times that a person needs compassion but finds passion instead and there are times that a person needs protection and finds pity instead. It is too often the case that we are so cruel, we are so totalitarian in our nation-state (as Vonnegut would say) to our only citizen, our partner. Since th...
Yorum Gönder
Devamı

Ottawa'da Lesvos'u Özlerken - Bölüm 1

O yüzden bunu verimli bir döneme dönüştürmeye karar verdim. İçim kıpır kıpır, deniz kıpırtısız Bülent Ortaçgil'in söylediği gibi. Ottawa kocaman ve soğuk bir deniz. Dümdüz ve dalgasız, çok güzel bir deniz ama deniz ve ben ayrı düştük... O yüzden işte şimdi ben sıcak bir adadaki anılarımı anlatacağım sizlere. Orda gittiğim bir müzeyi ziyaret edeceğiz. Anılar müzesi, babası İzmir'den zorla göç etmek zorunda kalmış olan bir kadının hikayesini, babasına hasretini, babasının ülkesine hasretini ve kendisinin babasının hasretini yorumlayışıyla ilgili bir hikaye bu. Babalar ve kızlar arasındaki ilişki özeldir. Nasıl erkek çocuklar ile anneler arasındaki ilişki özelse... Nasıl anlarlarsa birbirlerini. Bir kitapta bir yazar der ki "Ben hep babalarını çok seven kadınları sevdim..." Ben de galiba hep annelerini çok seven adamları seviyorum. Sevmeyi bilen insanlar belki, belki benim gibi haddinden fazla duygusal ve toz kondurmaz. Bu yazı İngilizce fakat dikkat çekmek istediğim ...
3 yorum
Devamı

Neden Göç?

Bu çok enteresan bir soru. E ne var yani insanlar burdan oraya gidiyorlar, bunun neyini çalışıyorsun? diyenini bile duydum. Bu bence garip bir soru ama cevap verilmesi gereken bir soru aynı zamanda. Nedense insanlar hep zayıf olanın yanında yer almak ister ama bir türlü rahatlarından vazgeçemezler ya. Bencil olduğumdan mıdır nedir, zayıfların yanında yer alıp aslında çok etliye sütlüye de bulaşmadığım için biraz da göç çalışıyorum. Aslında babaanne tarafım Bulgaristan göçmeni, 1. Dünya Savaşı'nın sonunda geliyorlar, dedelerimden biri Kurtuluş Savaşı'nda şehit düşüyor. En yakın arkadaşım Selanik göçmeni, muhacir, idi. Sarışın ve yeşil gözlü idi. Onunla ikimiz en ön sırada oturduk 7 sene boyunca. Annesi Almanya'da büyümüştü, ev ekonomisi okumuş ve yine Selanik göçmeni olan fakat biraz geleneksel sayılabilecek bir kayınvalideye gelin gitmişti. Ağbimin en yakın arkadaşı olan Ömer Ağbi'nin babası bize her seferinde Almanya'dan kiloyla çikolata getirirdi, her çeşidinde...
Yorum Gönder
Devamı