İçsel Konuşmalar ve Gündüz Yalanları

Bundan sonra daha düzenli çalışacağım. Birilerinden bir şey beklemektense kendim için mum yakacağım. Mumları yaktıktan sonra da insanların peşinden koşmayacagım. Her şeyi bıraktım, bırakacağım. İnsan kardeşlerini, canlarını ailesini bırakamaz. Ama her şey geride kaldı artık, kimisini unuttum, herkesi unuttum. Hepsini hayatımdan ittim. Bana gereken sevgiyi gostermediklerini gördum çoğu zaman. Ve bu garip bir hal aldı.

Belki de bazı gerçekleri görmezden geldim. İstenmediğim, uyamadığım.

Uymaya calıştım olmadı

İstenmedim olmadı, uğraştım olmadı

Artık hayatta bana uygun olmayan şeyleri zorlamaktan sıkıldım.

Başkalarına iltifat etmekten ve onların gururlarını okşamaktan sıkıldım.

Bunu yaparım yüceltirim insanları ama bir noktadan sonra bıktım. Artık böyle devam etsin istemiyorum.

Kavga gürültü yaşıyorum, sakinlik istiyorum.

Kendime kapanmak ve anlamak...

Anlayamadığımda hırçınlaşıyorum, zavallı bir çocuk gibi.

Disleksik bir cocuk gibi. Birçok şey zor geliyor. Ama bunu aşmalıyım.

Bugün aralığın kaçı hatırlamıyorum

Bugun 21 Aralık 12, bugün ben ağlamalı bir gecenin ardından tekrar kalktım

Ablam beni arıyor her gün iyi miyim diye

İyiyim diyorum çünkü iyiyim ama yalnızlığı hiç sevmiyorum...

Kalınca arayacak kimsem olmuyor. "Beni affet" diyorum insanlara, onların sevgilerini zorla ekmek parçasını koparır gibi koparmaya calışırken, "ulan sen güçlü kadınsın değil mi?" diyemiyorum.

Nasıl bu hale geldiğimi bilmiyorum. Ama istemiyorum artık düşünmek tabii ki ilerlemek istiyorum. İlerlemek mümkün olursa eger. Susmak istiyorum, gözlemlemek istiyorum ama susamıyorum. Hep yazıyorum. Boş şeyler yazdıgımdan mı dersin,

Gülmek istediğim adama gulemedim

Sevmek istediğim adamı sevemedim herkesi boğdum bıraktım

Kendime eziyet ettirdim

Ciddi sorunlarım olduğunu düşünüyorlar değil mi?

Bense kendimi çok ama çok normal buluyorum

Belki de temel sorun bu.

Şimdi de annemi düşünüyorum

Dün onu düşünürken birdenbire içimi bir sevinç kapladı

Benimle övünür müydü? Sever miydi beni?

Benden çılgınlık bulduğunda bile mutlu olurdu

Annem de içindeki çılgınlığı geç fark etmisti galiba.

Kendin hakkında bir şey söylemeden birisiyle iletişim kurabilecek misin bakalım?

Günde 500 sayfa okuma da 100 sayfa oku

Bakalım yapabilecek misin?

Bakalım ... sana guveniyorum

Hadi kendinle konuş bu işi hallet...
Çalış çalış...

İşte böyle devam edecek

Bundan sonra disipline edeceğim kendimi kural koyacağım kural dışına cıkmayacağım uzun bir süre

En azından hafta ici

Neden daha deliyim başkalarından anlıyorum

Çünkü kendime söylemeden , hicbir şeyi otomatik olarak yapamıyorum.

Bugun 8 Ocak.

Yine aceleci davrandığım noktalar oluyor. Biraz karşılık alıyor gibiyim duygularıma. Ama bilmiyorum tek başıma kalıp dusunmem lazım bir süre. Çok açmamam lazım içimi sanırım. Herkesle cok muhabbet kurmak istemiyorum. Ama bir yandan da...

Bugün 16 Nisan

Dün yine annemi rüyamda gördum. Çok güzeldi. Babamla aynı yataktaydılar. Bağdaydık. Bağda degişik ısıtıcılar varmış. Çalışıyor hepsi, ev sıcacık. 400 euro gelen elektrik faturasından sonra galiba böyle bir rüya görmem çok doğaldı.

Yine aceleci davrandım. Evet ve yine yanıldım. 

Ama artık onu rahatsız etmeyeceğim.

Onun hayatına müdahale etmeyeceğim.

Çünkü o artık uçmak zorunda kendi kanatlarıyla, tek başına, karar vermek zorunda. 

Anlamak zorunda tek başına. 

Nasıl ben de anlamak zorundaysam. Tek başıma. 

Ve ben de... ama istemiyorum şimdi. Sanıyorum 15 yaşındayım koşacaklar peşimden.

40 yaşında da böyle çatlak ve salak mı olacağım acaba? Hayaller içinde...