Ana içeriğe atla

Korku

-->
Mayıs geldi ama
Çok üşüyorum ve çok korkuyorum, 
Belki de kartpostallardır beni ayakta tutan.
Zaman geçiyor ve ben düşünüyorum.
Nerde yanlış olan ve hatayla yoğrulan.

Yazmak istiyorum ama gözlerim yanıyor.
Yeşiller çevremde ama ben hep beyaza bakıyorum
Beynime şimşekler saplanıyor kimi zaman
Kalbimi açmaktan korkuyorum

Tek korkmadığım o
Tüm yükümü yüklenmiş gidiyor
Saçları beyazladı beni dinlemekten
Ama vazgeçmedi üzülmekten
Kalbi şeffaf gönlü serin
Sakin ve tatlı ve akıllı bir kuş o
Her gün kulağıma fısıldıyor
Yola devam.

Belki de bazı şeyler güzel giderken
Bazı şeyler yok oluyor
Nerde o tuttuğunu koparan
Hikaye yayımlayan
Bir kuru dal
Bir bulanık su şimdi
Eklemlerim ağrır bazı akşamlar
Fırçam ve suluboyam kenarda durur
Ben kelimeler üretmeye çalışırım
Akıllı kelimeler
Bilimsel cümleler
Özetler
Özgünlükler
Ama akşamları bir telefon çalar
Türkçede bulurum kendimi
Hem mutlu olurum hem mutsuz
Dostluk bulurum ama mutsuzluk
Anadilimden gelir
Önce annemden koptum
Şimdi dilimden
O yüzdendir bu kadar yazmam
Hastayım çünkü ben

Ve tek çare yazmak

Kalbim soğur
Sözler unutulur
Yalanlar söylenir
Bazen sessizlik olur
Halbuki bu hayatta
Su gibi berrak
Tek şey yazmak
Tek yol yazmak 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ingmar Bergman - Scenes from a Marriage (1973)

Sometimes it is too much love that we do not know what to do with it. Use it for good purposes or bad purposes. What kind of reaction does our body and mind give to too much love? Or let's say when a feeling is too much what is its difference from the other extreme feelings such as jealousy, hate, passion and wanting to possess a person? It is very hard to distinguish in a relationship, in a marriage, between men and women who plays (acts) more and who is more real. Who can understand who is lying less and who is more honest? The answers to these questions are never given. But one thing can be said about the extreme feelings: They do not contain so much empathy and compassion. And there are times that a person needs compassion but finds passion instead and there are times that a person needs protection and finds pity instead. It is too often the case that we are so cruel, we are so totalitarian in our nation-state (as Vonnegut would say) to our only citizen, our partner. Since th...

Ottawa'da Lesvos'u Özlerken - Bölüm 1

O yüzden bunu verimli bir döneme dönüştürmeye karar verdim. İçim kıpır kıpır, deniz kıpırtısız Bülent Ortaçgil'in söylediği gibi. Ottawa kocaman ve soğuk bir deniz. Dümdüz ve dalgasız, çok güzel bir deniz ama deniz ve ben ayrı düştük... O yüzden işte şimdi ben sıcak bir adadaki anılarımı anlatacağım sizlere. Orda gittiğim bir müzeyi ziyaret edeceğiz. Anılar müzesi, babası İzmir'den zorla göç etmek zorunda kalmış olan bir kadının hikayesini, babasına hasretini, babasının ülkesine hasretini ve kendisinin babasının hasretini yorumlayışıyla ilgili bir hikaye bu. Babalar ve kızlar arasındaki ilişki özeldir. Nasıl erkek çocuklar ile anneler arasındaki ilişki özelse... Nasıl anlarlarsa birbirlerini. Bir kitapta bir yazar der ki "Ben hep babalarını çok seven kadınları sevdim..." Ben de galiba hep annelerini çok seven adamları seviyorum. Sevmeyi bilen insanlar belki, belki benim gibi haddinden fazla duygusal ve toz kondurmaz. Bu yazı İngilizce fakat dikkat çekmek istediğim ...

Neden Göç?

Bu çok enteresan bir soru. E ne var yani insanlar burdan oraya gidiyorlar, bunun neyini çalışıyorsun? diyenini bile duydum. Bu bence garip bir soru ama cevap verilmesi gereken bir soru aynı zamanda. Nedense insanlar hep zayıf olanın yanında yer almak ister ama bir türlü rahatlarından vazgeçemezler ya. Bencil olduğumdan mıdır nedir, zayıfların yanında yer alıp aslında çok etliye sütlüye de bulaşmadığım için biraz da göç çalışıyorum. Aslında babaanne tarafım Bulgaristan göçmeni, 1. Dünya Savaşı'nın sonunda geliyorlar, dedelerimden biri Kurtuluş Savaşı'nda şehit düşüyor. En yakın arkadaşım Selanik göçmeni, muhacir, idi. Sarışın ve yeşil gözlü idi. Onunla ikimiz en ön sırada oturduk 7 sene boyunca. Annesi Almanya'da büyümüştü, ev ekonomisi okumuş ve yine Selanik göçmeni olan fakat biraz geleneksel sayılabilecek bir kayınvalideye gelin gitmişti. Ağbimin en yakın arkadaşı olan Ömer Ağbi'nin babası bize her seferinde Almanya'dan kiloyla çikolata getirirdi, her çeşidinde...