Ana içeriğe atla

Yine bir çarşamba

 Bugün hareketli başladı. Yapılacak çok şey var. Yavaş yavaş planlar ilerliyor. 

Aynı zamanda güzel bir haber aldık, 6 Aralık'tan beri kayıp olan kedi Pepe bulundu. Sahipleri yana yakıla bu kediyi arıyorlardı. Meğersem duvarlardan içeri girmiş ve orda yakın bir yerlerde yemek yerken görülmüş. Bir kadın bu kediyi görüp bulup da sahibine Facebook ile haber vermiş. 6 Aralık'ta kaybolan kedi 14 Ocak'ta bulundu. 

 Bugün negative painting yani negatif boyama tekniğini kullanarak yine Jenna Rainey'nin kitabını takip ederek bir çizim yapacağım. 

Sizi de sonuçlardan haberdar edeceğim akşama doğru... 

 ...

Kütüphanedeyim ve akşam olmaya başladı. Biden'ın göç politikası ile ilgili bir sunum dinliyorum. Ama aşırı uykum geldi, nerdeyse uyuyacağım. 

Daha okumam gereken makaleler ve bitirmem gereken bir literatür var. 

 Olmadı bu akşam çalışırım diye düşünüyorum bakalım. Bir iki akşam çalışmaktan bir şey olmaz... 

Ama resim yapmak da istiyorum... 

... 


Yine hiç ressamınkiyle alakası olmadı maalesef. 

Ressamın renkleri daha pastel, tonları daha yumuşak, çizgileri daha yumuşak, renkler mor ben moru bulmakta zorlandım. Yine de beklediğimden daha güzel oldu denilebilir. Negative painting, dedikleri şey işte önce boş alanları doldurmak sonrasında detaylar, sonrasında katman katman bir şeyler eklemek demek... O yönden fena değil. 



Etiketler:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ingmar Bergman - Scenes from a Marriage (1973)

Sometimes it is too much love that we do not know what to do with it. Use it for good purposes or bad purposes. What kind of reaction does our body and mind give to too much love? Or let's say when a feeling is too much what is its difference from the other extreme feelings such as jealousy, hate, passion and wanting to possess a person? It is very hard to distinguish in a relationship, in a marriage, between men and women who plays (acts) more and who is more real. Who can understand who is lying less and who is more honest? The answers to these questions are never given. But one thing can be said about the extreme feelings: They do not contain so much empathy and compassion. And there are times that a person needs compassion but finds passion instead and there are times that a person needs protection and finds pity instead. It is too often the case that we are so cruel, we are so totalitarian in our nation-state (as Vonnegut would say) to our only citizen, our partner. Since th...
Yorum Gönder
Devamı

Ottawa'da Lesvos'u Özlerken - Bölüm 1

O yüzden bunu verimli bir döneme dönüştürmeye karar verdim. İçim kıpır kıpır, deniz kıpırtısız Bülent Ortaçgil'in söylediği gibi. Ottawa kocaman ve soğuk bir deniz. Dümdüz ve dalgasız, çok güzel bir deniz ama deniz ve ben ayrı düştük... O yüzden işte şimdi ben sıcak bir adadaki anılarımı anlatacağım sizlere. Orda gittiğim bir müzeyi ziyaret edeceğiz. Anılar müzesi, babası İzmir'den zorla göç etmek zorunda kalmış olan bir kadının hikayesini, babasına hasretini, babasının ülkesine hasretini ve kendisinin babasının hasretini yorumlayışıyla ilgili bir hikaye bu. Babalar ve kızlar arasındaki ilişki özeldir. Nasıl erkek çocuklar ile anneler arasındaki ilişki özelse... Nasıl anlarlarsa birbirlerini. Bir kitapta bir yazar der ki "Ben hep babalarını çok seven kadınları sevdim..." Ben de galiba hep annelerini çok seven adamları seviyorum. Sevmeyi bilen insanlar belki, belki benim gibi haddinden fazla duygusal ve toz kondurmaz. Bu yazı İngilizce fakat dikkat çekmek istediğim ...
3 yorum
Devamı

Neden Göç?

Bu çok enteresan bir soru. E ne var yani insanlar burdan oraya gidiyorlar, bunun neyini çalışıyorsun? diyenini bile duydum. Bu bence garip bir soru ama cevap verilmesi gereken bir soru aynı zamanda. Nedense insanlar hep zayıf olanın yanında yer almak ister ama bir türlü rahatlarından vazgeçemezler ya. Bencil olduğumdan mıdır nedir, zayıfların yanında yer alıp aslında çok etliye sütlüye de bulaşmadığım için biraz da göç çalışıyorum. Aslında babaanne tarafım Bulgaristan göçmeni, 1. Dünya Savaşı'nın sonunda geliyorlar, dedelerimden biri Kurtuluş Savaşı'nda şehit düşüyor. En yakın arkadaşım Selanik göçmeni, muhacir, idi. Sarışın ve yeşil gözlü idi. Onunla ikimiz en ön sırada oturduk 7 sene boyunca. Annesi Almanya'da büyümüştü, ev ekonomisi okumuş ve yine Selanik göçmeni olan fakat biraz geleneksel sayılabilecek bir kayınvalideye gelin gitmişti. Ağbimin en yakın arkadaşı olan Ömer Ağbi'nin babası bize her seferinde Almanya'dan kiloyla çikolata getirirdi, her çeşidinde...
Yorum Gönder
Devamı